ธรรมดาของชีวิตอย่าคิดมาก มันหลายหลากมีทั้งทุกข์และสุขสม มีเริงร่ามีหงอยเหงามีเศร้าตรม มีขื่นขมมีหรรษาปะปนกัน

อันความคิดคิดดีแม้มีค่า ปล่อยเวลาล่วงไปไม่สร้างสรรค์ แม้คิดดีแค่ไหนไม่ทำมัน ความคิดนั้นก็พลันเป็นหมันไป

แม้หามิตรดีดีไม่มีแน่ ก็อย่าแลปาปมิตรจิตหยาบช้า ตัวคนเดียวเที่ยวไปในโลกา ยังดีกว่าหลงผิดคบมิตรพาล.

ถ้าโกรธแล้วสุขใจนะก็น่าโกรธ แต่กลับมีแต่โทษโกรธก่อให้ โกรธเกลียดเขาแต่เราต้องเจ็บใจ แล้วจะโกรธทำไมให้ตรองดู.

หลายคนอาจจะสงสัยว่า เราทำความดี ทำไมไม่ได้ดี หรือทำบุญทำกุศลมาโดยตลอด ไม่เคยทำอะไรไม่ดีเลย แต่ทำไมชีวิตถึงไม่ดีเลย

มนุษย์น่ะ ชอบนินทาคนอื่น ชอบเอาเรื่องของคนอื่นมาพูด โดยเฉพาะเรื่องไม่ดีนี่ชอบจังละ แล้วส่วนใหญ่ก็จะชอบแต่งเติมเรื่องราวเสียด้วยนะ

โลกนี้ไม่มีสิ่งใดเป็นไปดั่งใจหวังหรอก จริง ๆ นะ เราใช้ชีวิตอยู่ทุกวันนี้ ตั้งแต่เล็กจนโต ไม่มีแม้แต่สิ่งเดียวที่เป็นไปดั่งใจเราต้องการ แต่ทุกสิ่งเป็นไปตามเหตุ คือมีเหตุ ผลจึงเกิด

เพื่อนร่วมงาน มันก็ควรทำตัวให้เป็นเพื่อนร่วมงานที่ดีอะนะ ถึงจะน่าคบ น่าร่วมงานด้วย ถ้าไม่เป็นเพื่อนร่วมงานที่ดี ก็คงไม่มีใครอยากร่วมงานด้วยเป็นแน่แท้

ตึกสูงระฟ้า เริ่มต้นที่อิฐก้อนแรก น้ำฝนที่เต็มอยู่ในตุ่ม เริ่มต้นที่เม็ดฝนเม็ดแรก เหรียญที่มีอยู่เต็มกระปุกออมสิน เริ่มต้นที่เหรียญแรก เดินทางหมื่นลี้ ก็เริ่มต้นที่ก้าวแรก

อันธรรมดาจิตของปุถุชนคนธรรมดาอย่างเรา ๆ นั้นย่อมมีปกติซัดส่าย คือซัดส่ายไปในฝ่ายกุศลบ้าง ซัดส่ายไปในฝ่ายอกุศลบ้าง คิดเรื่องดี ๆ บ้าง คิดเรื่องชั่ว ๆ บ้าง

สิ่งต่าง ๆ ทั้งหลายทั้งปวงบนโลกใบนี้เกิดขึ้นมาได้ ดำรงอยู่ได้ เป็นไปได้ และแตกสลายย่อยยับไป ล้วนแล้วแต่มีเหตุสนับสนุนและมีเหตุตัดรอน

“ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว” คำๆนี้เราได้ยินกันอยู่บ่อยๆนะครับ ซึ่งก็ปฏิเสธไม่ได้ เพราะมันเป็นอย่างนั้นจริงๆ ถ้าทำกรรมดี ก็ได้รับผลดี ถ้าทำกรรมชั่ว ก็ย่อมได้รับผลชั่ว